تبليغاتX
غروب عشق

غروب عشق

به نام آنکه ستاره ی پرنور راآفریدتاقلب عاشقان راروشنایی بخشد

HOMEPAGE

E-MAIL

 

 

دربامدادیک روزپاییزی عشقت درتاروپود وجودم طلوع کرد.

توچون طوفان آمدیوچون یک شعاع منوربرقلبم نشستی نگاهت

 باخود زندگی به همراه داشت. توهستی بخش من بودی،

طراوت نسیم صبحگاهی ازنوک مژگانت تراوش میکرد

 عطرنفس توبرسراسرهستی ام بذرعشق پاشید.مهرتوچون

چشمه ای قلب تنهاومجهورم راسیراب کردوپیکرنیمه

جانم راحیات بخشیدونفسم را ازگردوغبار وجنون وتنهایی

 تطهیرنمود.توبه این زمین خاکی تعلق نداشتی

 تونگهبان وپاسدارخوشبختی بودی توگوهرمقدس صاف

وپاک درصدف بودی.قلبم تمام نمای انسانیت بود،هربارکه

 تورامیدیدم خاری ازکویر شنه وعطش زده ام جدامی گشت.

نگاه مهربانت مرهم دلم بود.جای هرخار،شقایق دردشت

سینه ام کاشتی.هرزمان که به دیدنم می آمدی قبل ازدخول،

 کلبه ی دلم را با مژگانم آب وجارومیکردم وگردوغباررا

ازچهره ام میزدودم.تودرقلب من منزلگهی داری که بیگانه

رادرآن راه نیست.امامن به کجابایدبروم تاعقده ی دل بگشایم

 ودوستی به نوازش من بپردازدوقلب پرازمهری مرادرخود

جای دهد؟؟؟

آری عزیزم قلب توبهترین جاست،پس بگذارباتمام وجودبه

 توبگویم:

 

  دوستت دارم و...

 

 روزی...ساعتی

                                   خواستم بگویم...

                                                        عاشقت هستم

 

 

 

 

                                                               

+ نوشته شده در جمعه بیست و هشتم تیر 1387ساعت 13:57 توسط یگانه |