با نام زیبای تو شروع میکنم،به نام توکه او رابه من دادی،کسی که در اوج بی کسی و تنهایی

به من شور زندگی اموخت واز قطرات اشکش خنده ای زیباساخت ومرا با خود به دنیای زیبای

عاشقی برد. سلام ای یگانه گل سرخ که در محراب خشکیده ی قلبم روئیدی و هرفضای

سینه ام را مهطر ساخته ای ای کاش اشکهایت بودم که در چشمانت متولد میشدم وبرگونه

هایت زندگی میکردم ودر نهایت بر کنج لبت می مردم.تا بدانی که چقدربه یادتو هستم به

احترام تو غم را از دل بیرون نخواهم برد... زیرا که غم نشانه ی دلبستگی است.

هنوز در خاطرم مانده است آن روز که گفتم دوستت دارم واز چشمان زیبایت چنین خواندم

توهم دوستم داری چه زیبا بود لبخندت...چه شیرین بودپیغامت... چه دلکش بود گفتارت...

تو گفتی که دلت را برده ام از کف ولی افسوس ...............ندانستی که پیش از تو من رفته ام

از دست ...ندانستی که قلبم را چنان باخود به آن سوی زمان بردی که اهنگی زجان برخواست

چنین میگفت این اهنگ که اب بی خبر چرا افتاده ای دردلم.مروزین ره اسیر عشق خواهی

شد،مروزین ره ولی رفتم بگفتم ای خوشا آهنگ کنون بشنو زمن یک چند اگر این ره

ره دیوانگاناست بدان دیوانه ام....................................

آری!!!

اسیر عشق خواهم شد بدان این آرزویم بوده و هست.

                  حال که گریزی نیست مینویسم

                                                                 وحال مینگارم به تکرار غریبانه ترین جمله:

                                              دوستت دارم هستی من

غروب همیشه دلگیر بوده است ودلگیر کننده ترآن که انسان هنگام غروب،غریب باشد.

اما سخت تر ازهمه ی این لحظات زمانی است که انسان در دیار خود ،دروطن خود ودر میهن

خویش غریب باشد در میان آشنائیان که همی غریبه ای بیش نیستند و در لحظات چه شیرین

است دیدار دوست.................